به کارگردانی تال کانتور
خوک‌خانه!
نامه ای به خوک
و من اینجا هستم...
هفته ها آنجا پنهان شدم.
شاید حتی چندین ماه...
من این را نمی دانم.
من همسن ...
شما بودم
من آن مکان را به یاد دارم
خوک فروشی که در آن پنهان شده بودم.
یادمه...
آنجا منزجر کننده بود
اما من اهمیتی ندادم
بدون خاک، بدون گند.
فقط برای پنهان شدن
من مثل یک حیوان بودم.
با خوک ها می خوابیدم و غذا می خوردم.
و سالها بعد از جنگ
نمی‌توانستم به آن
خوک‌خانه فکر نکنم.
فراموش کردنش غیر ممکن بود.
و بعد یک روز تصمیم گرفتم برایش نامه بنویسم.
یک دقیقه صبر کن...
"خوک عزیز.
من می خوام از شما برای آن سال ها تشکر کنم.
من امروز برای شما می نویسم زیرا کلمات
تنها چیزی هستند که برای من باقی مانده است.
رفتاری که با من کردی را هرگز فراموش نمی کنم.
تو مرا همان طور
که واقعا بودم دیدی.
تو از من محافظت کردی
بدون قضاوت
فکر کردی من هم حق زندگی دارم.
مرا نجات دادی.
هر چند در تمام عمرم تو را
نجس و حیوانی پست می دانستم.
این چیزی است که پدر و مادرم به من یاد دادند.
که تو حیوان کثیف و پستی هستی.
در تمام دوران کودکی من تو به نظر من بسیار نفرت انگیز بودی...
چندش آور..."
اوینک-اوینک.
کی اینکار رو کرد؟
از کلاس برو بیرون!
متاسفم، چایم.
لطفا ادامه بدهید.
هر کسی که این وحشت را تجربه نکرده باشه
هرگز قادر به درکش نخواهد بود.
من آن را برای شما آرزو نمی کنم.
اما نمی توانم فراموش کنم که با ما چه کردند.
شبها مرا آزار می دهد.
چشم های حیوانی آنها
من هنوز می توانم آنها را ببینم.
کسی که قادر به چنین نفرتی است،
سزاوار حق زندگی نیست!
این همه سال
تنها چیزی که بهش فکر کردم انتقام بود
گردنشان را یکی یکی فشار بدم!
یک روز بعد از سالها به یکی از آنها برخوردم.
اون پیر شده بود اما...
من شناختمش.
دنبالش رفتم
و...
بیایید بگوییم من یکنواخت شدم
با حداقل یکی از آنها
قسم میخورم
چه می شود اگر از این همه جان سالم به در ببرم،
پس من حقیقت را در مورد
کاری که این حیوانات با مردم کردند می گویم
تو این دنیا نمیشه به هیچکس اعتماد کرد
فقط به خودت
این را فراموش نکنید!
من دیگر جوان نیستم
اما هر سال میام اینجا
انتقام واقعی من اینه...
...این تو هستی!
نویسندگی و کارگردانی تال کانتور
incast.ir